در کثری از ثانیه دور تا دور مارو آب فرا گرفت. راننده یک دکمه ای رو کنار فرمون فشار داد که ماشین تغییر کاربری پیدا کرد و شکل و شمایلش عوض شد. بدنه اون از رنگ زرد به رنگ سفیر تغییر کرد و لاستیک های اون به سمت داخل ماشین جمع شدند و چراغ های جلوی ماشین به یک چراغ تبدیل شد و یک موتور بزرگ با پره های تیز به انتهای ماشین اضافه شد و خلاصه شبیه یک زیردریایی پیشرفته شدیم.
کنار هر صندلی یک ماسک عجیب وجود داشت که کل صورت رو فرا می گرفت. از راننده پرسیدم: اونا چی هستن؟ گفت: اونا ماسک اکسیژن هستن، بدون اینا اون پایین یک دقیقه هم دوام نمیاری.
کم کم داشتیم به عمق دران سان نزدیک می شدیم که مرد مرموز دکمه ای رو روی ساعتش فشار داد و گفت: ما نزدیکیم داریم میرسیم. بهش گفتم: نمی خوای خودتو معرفی کنی؟ به کی گفتی داریم میرسیم؟ گفت: من مامور 234 هستم. گفتم: مامور 234 چیه؟ اسمته؟ گفت من برای سازمان کار می کنم. گفتم: سازمان چی؟ گفت: خودت می فهمی.
!یه دفعه گوشم صوت کشید و یه صدای گنگ و مبهمی به صورت خش داری اسمم رو صدا زد و گفت: medy . نمی دونم کی بود! اصلا اسمم رو از کجا میدونه؟
مامور 234 وقتی حالم رو دید یه بطری آب بهم داد و گفت: خوبی؟ که منم جواب خاصی بهش ندادم. یه قلپ آب خوردم و حالم بهتر شد.
دیگه داشتیم به کف دران سان میرسیدیم. یک برامدگی های بزرگ روی زمین دیدم، اول احساس کردم که کوه هستن مثل جهان خودمون، ولی نه، کوه نبودن بلکه ساختمون بودن با یه رنگ خاکستری طور و اینجور که به نظر می رسید از جنس سنگ بودن.
شاید واسطون سوال باشه که چرا این ساختمون سنگی رو به کوه تشبیه کردم! نه فقط به خاطر سنگی بودنش، بلکه به خاطر مثلث بودنش، یه مثلث صاف سه بعدی که هرچی به سمت بالا می رفت کوچکتر می شد. و حالا شاید براتون سوال بشه که از کجا فهمیدم که این مثلث بزرگ یه ساختمونه؟ به خاطر اینکه اون مثلث لایه لایه بود، یعنی هر چند متر یک خط فلزی اونو از طبقه قبلی جدا می کرد و هر طبقه هم دیواره آن از شیشه پوشیده شده بود.
اینجا خیلی با جهانی که ما توش زندگی می کنیم تفاوت داره. همچنان مشغول کم کردن ارتفاع بودیم که دیدیم یک سفینه بیضی شکل که دقیقا مثل همون ساختمون مثلثی بود داره بهمون نزدیک میشه، اولش ذوق کردم که ایول اونا به خوشامدگویی ما اومدن که ناگهان از چپ و راست سفینه دوتا موشک زد بیرون.
راننده سفینه در کثری از ثانیه چشماش یه قدری باز شد که مژه های بالای چشمش به ابروهاش رسید، سریع یک دکمه رو فشار داد که روش حرف N نوشته بود، فکر کنم به معنی نیترو بود، چون وقتی فشار داد همه ما مثل کتلت به قسمت تکیه گاه صندلی چسبیدیم. با سرعت 10 برابر داشتیم به سمت پایین حرکت می کردیم بلکه بتونیم از دست موشک ها فرار کنیم. 10 متر تا برخورد ما با زمین فاصله نمونده بود، یکی از موشک ها فقط چند متر تا برخورد با ما فاصله داشت که راننده در صدم ثانیه ای فرمون رو 180 درجه به سمت چپ چرخوند و از شر موشک اول خلاص شدیم، تا اومدم نفس عمیقی بکشم و خوشحالی کنم از نجات، موشک دوم از رو به رو به ما برخورد کرد و منفجر شد.
چشم هایم دیگر تار میدید ، در آب غوطه ور شدم و کاملا رها در حال حرکت به سمت عمق آب بودم، نوار نازکی از خون در آب در حال پخش شدن بود که از سر من نشئت گرفته بود، نفسم را در سینه حبس کردم، که دوباره آن صدای مبهم را شنیدم که اسمم را صدا میزد: medy... سرم درد گرفت که باعث شد چند حباب از دهانم خارج شود، چند ثانیه بعد نقش بر کف دران سان شدم، کل تنم درد می کرد، اما اگر همان جا همان گونه می ماندم یک دقیقه بیشتر دوام نمی آوردم( به خاطر کمبود اکسیژن). پس با اینکه کل تنم آش و لاش شده بود، بلند شدم و به دور و بر نگاه کردم. دیدم چند متر آن طرف تر راننده افتاده است. هیچ حرکتی نداشت، حتی حباب هم از دهان او خارج نمی شد. مثل اینکه مرده بود، چشمم به دست هاش افتاد، یه دونه از همون ماسک هایی که تو ماشین بود، دستش بود، سریع ماسک رو برداشتم و به صورتم زدم. ماسک به صورت دیجیتالی میزان اکسیژن موجود خودشو جلوی چشمی ماسک به نمایش می گذاشت. دورو اطراف رو گشتم تا مامور234 رو پیدا کنم. دیدم یه گوشه مامور 234 افتاده و داره جون میده، حباب های آخر بود که داشت از دهانش خارج می شد. سریع دورو اطراف رو چک کردم تا ببینم ماسکی پیدا می کنم تا برای اون ببرم یا نه، چشمم به ماشین داغون شدمون افتاد که هر قسمتش به یک طرف افتاده بود. فایده نداشت رفتم بالا سر مامور234 که لحظات آخر پیشش باشم. عمرش با گفتن این جمله به پایان رسید: از ساتراش ها فرار کن، اونا دشمن وازیش ها هستند. مثل اینکه اتفاق های عجیب پایان ندارند، وقتی مامور 234 مرد، یه چیز نورانی از دهانش خارج شد و با سرعت به سمت بالا حرکت کرد و یک چیز نورانی دیگر از سمت بالا دران سان داشت به سمت پایین می آمد، مثل اینکه آن چیز نورانی که از بالا میومد هم در درون انسان زیرشیشه مامور 234 بود، لحظه عجیبی بود، رسیدن روح انسان زیرو روی شیشه، این اولین انسانی است که میبینم به این مرحله می رسد، که فکر نمی کنم مرحله ای از این بالاتر وجود داشته باشد، لحظه تعالی پیدا کردن یک انسان...
مثل اینکه این صحنه رو فقط من ندیدم، می خواستم جنازه مامور 234 رو وردارم ببرم یک گوشه ای که یک دفعه دیدم یک سری افراد با لباس های هم شکل دارند به ما نزدیک می شوند، گفتم شاید دوست باشند، اما از لباس های زره ایشون و تنفگ های بزرگشون که در دست هاستند با اون کلاه های قرمزشون دوست به نظر نمیرسیدند. در حال گشتن به دور ماشین بودند که ببینند منشاء این نور از کجا بوده است که من سریع فلنگ رو بستم و فرار کردم. اصلا نمی دونستم به کدوم سمت دارم میرم و از چه چیزی فرار می کنم. در راه یک ناهمواری در سطح زمین قرار داشت که سعی کردم تا بالای آن بروم که هم خودم را از دست آن نیرو های زره پوش رها کنم و هم ببینم چه بلایی سر مامور234 اومده. از اون بالای که بودم داشتم به پایین نگاه میکردم و اتفاق هارو رسد میکرم. دیدم اون ارتش زره پوش جنازه مامور 234 رو ورداشتن و با خودشون بردن. و بعد وقتی دیدن چیز دیگه ای دستگیرشون نمیشه همشون یه جا جمع شدند و یک سفینه از همون هایی که به ما موشک زد اومد و قسمت عقبش باز شد و نیرو ها سوار اون شدن.
سفینه آماده بلند شدن شد و حرکت کرد به سمت بالا. چند متری بالا رفت و دوباره در عقبش باز شد و نیرو ها پریدن بیرون، کفششون یه چیزی مثل فن داشت که آب رو میچرخوند و باعث می شد اونا به سمت بالا حرکت کنند. انقدر بالا رفتن که به مرز بین جهان ما و دران سان رسیدند، که اکثر اون انسان های زندانی تو اون منطقه قرار داشتند، نیرو ها چیدمان شدند و به سمت افراد زندانی نشونه رفتند.
حالا فهمیدم منظورش از ساتراش ها و وازیش ها چی بود. پس این افرادی که زیر شیشه زندانی هستند وازیش ها هستند و اسم اون ارتش زره پوش با اون کلاه های قرمزشون که ماشین مارو پکوندند، ساتراش ها هستند.
منتظر موندم تا ببینم چه بلایی سر اون وازیش های بدبخت میاد. دیدم ساتراش ها به صورت همزمان دستشون رو به سمت ماشه تفنگ بردند و ناگهان از تفنگ های آنها قلاب هایی یه سمت وازیش ها پرتاب شد که در انتهای آن طنابی وصل بود. قلاب ها رفتند و پای وازیش ها را به چنگ درآوردند، بعد از ساتراش ها دکمه ای را بر روی تفنگ خود فشردند که گمان کنم دکمه وصل کردن برق به طناب قلاب بود، چراکه وقتی آن دکمه را فشار دادند وازیش ها مثل مار گزیده به خود میپیچیدند. اما این پایان کار نبود بلکه ساتراش ها با فشردن دکمه ای دیگر دستور جمع شدن طناب را به تفنگ هایشان دادند و این مظلومانه ترین حالتی بود که میشد برای وازیش ها در نظر گرفت. چون دیگر بدبختی آنها یکی دوتا نبود، از طرفی خفگی بود که هر لحظه برای آنها حاکم بود، از طرف دیگر برقی بود که به آنها متصل بود و تازه طنابی که سعی داشت آنها را به سمت پایین بکشد. ولی با این حال باز هم استقامت وازیش ها باهم یکسان نبود، چون من میدیدم بسیاری از آنها همچنان در حال تلاش هستند و البته تعداد قابل توجهی هم دست از تلاش برداشته بودند.
مشغول تماشای ساتراش ها بودم که یکی از آنها توجه من را به خودش جلب کرد، فردی که در انتهای صف ساتراش ها وایساده بود که لباس های آویزونی داشت و تفتگش هم با بقیه فرق داشت، زمانی که فرمانده ارتش ساتراش ها، فرمان شلیک را داد و ساتراش ها قلاب های خودشون رو به سمت وازیش ها پرتاب کردن این نیرو پشمک تفنگ اشتباهی ور ورداشته بود و به جای قلاب، گلوله تفنگ به وازیش ها شلیک کرد، منتظر مرگ اون وازیش بودم که در کمال ناباوردی دیدم گلوله از اون وازیش در شد...
فهمیدید چی شد؟؟؟ وازیش ها این پایین نمی میرند، همچی بستگی به اون انسان بالای شیشه داره، این وازیش ها فقط اسیر هستن، به خاطر همین هم بود که وقتی مامور 234 مرد اون اتفاق افتاد. پس وازیش منم درسته زیرم نبود ولی اینو میدونم که نمرده... اون همینجا این پایینه، اما اینکه کجاست؟ و چرا وقتی تو جهان خودمون بودم زیرم نبود رو نمیدونم.
ذهنم به شدت درگیر این سوال ها شده بود که ناگهان گرمی دستی رو روی شونه ام حس کردم...

تاکسی به قدری به مسیر مستقیم ادامه داد که دیگر مغازه و خانه ای در کار نبود، ناگهان دهانه زمین باز شد و یک سرازیری تشکیل شد که قسمت انتهایی آن مثل آبشار، در حال ریختن آب به سمت پایین بود، ماشین با سرعت تمام به سمت آب حرکت کرد و از آن عبور کرد که یک دفعه، ماشین در یک فضای بسیار بزرگ معلق قرار گرفت. شانس آوردم شیشه ماشین را پایین نداده بودم، وگرنه کل ماشین را آب فرا می گرفت. راننده یک دکمه را فشرد که فکر کنم ماشین تغییر کاربری داد و برای حرکت در زیر آب متناسب شد.
مرد گفت: به دِران سان خوش اومدی...

روز سوم گشت زدن برای پیدا کردن آن فرد عجیب؛ توی این سه روز سعی کردم کل اون حوالی ایستگاه مترو رو بررسی کنم، ولی چیزی دستگیرم نشد. در حال قدم زدن توی پیاده رو تو مترو بودم که دیدم ۱۰ متر جلوتر چند تا بچه دارن تیله بازی میکنن، یه نگاه ریزی بهشون کردم، ذهنم درگیر بود و توجه خاصی بهشون نکردم، در حال چک کردن دو طرف پیاده رو بودم که یک دفعه، چند تا از این تیله های بچه ها زیر پام سر خورد، و با صورت محکم خوردم زمین، به غیر دردی که باعث صاف شدن صورتم شد، چیز عجیب تری ذهنم رو درگیر کرد. وقتی صورتم به کف زمین چسبید، دیدم که انسانی برای من زیر شیشه قرار نداره، لحظه ای خشکم زد، بلند شدم و با حالتی گُنگ تر به مسیر ادامه دادم.

سوالات خیلی زیادی ذهنم رو درگیر کرده، که مغزم نزدیک به حالت انفجار بود.

خسته و ناامید کنار خیابون ایستادم که تاکسی بگیرم و به سمت خونه برم، یکی دو دقیقه گذشت که یه تاکسی نگه داشت و من سوار شدم، تا روی صندلی عقب نشتشم دیدم که کنارم دقیقاً همان مرد که سه روز پیش باهاش برخورد کرده بودم نشسته، خود خودش بود.

آنقدر ابهام تو وجودم بود که کپ کرده بودم، نمیدونستم از کجا شروع کنم! چی بهش بگم؟ که خودش زودتر از من شروع کرد و گفت: عجله نکن، به زودی همچی رو متوجه میشی...

ساعت 8:30 دقیقه صبح، زنگ هشدار گوشی به صدا در آمد، آن را قطع کردم و از خواب بیدار شدم، صبحونه خوردم و از خونه زدم بیرون، سوار آسانسور شدم و اومدم پایین، وقتی وارد خیابان شدم صحنه ای را دیدم که احساس کردم هنوز از خواب بیدار نشدم.

کل سطح زمین شبیه شیشه شده بود، شاید هم شیشه نبود یخ بود نمی دانم ولی خیلی شفاف بود.

با کمی دقت متوجه شدم انسان هایی زیر این صفحه شیشه ای قرار دارند، اما چیدمان این انسان ها بی نظم نبود، دقیقاً مطابق انسانی که روی زمین بود یک انسان هم زیر زمین قرار داشت و هرجا انسان ها می‌رفتند انسان زیر زمین هم با آنها حرکت می‌کرد.

مانند همه انسان های متفاوتی که در این کره خاکی وجود دارد، انسان های کره شیشه ای نیز باهم متفاوت بودند.

اکثر آنها در تلاش برای رها کردن خود از آن مخمصه بودند و ضربات محکمی به شیشه می‌کوبیدند، اما صدایشان در نمی آمد، احتمال زیاد به خاطر آب بود، زیرا وقتی دهن های خود را باز می‌کردند تا با تمام وجود فریاد بزنند از دهان آنها حباب خارج می‌شد.

زمانی که انسان های زیر شیشه داشتند خود را به آب و آتش می‌زنند تا خفگی خود را به انسان های روی شیشه بفهمانند، دقت کردم تا ببینم واکنش انسان های روی شیشه چیست؟!

دیدم که یکی در حال چت کردن است، سه چهار نفر در حال گپ زدن با هم هستند، یکی در حال مطالعه کتاب است و...

نگاه کردم که ببینم آیا همه انسان های زیر شیشه به یک گونه هستند؟!، ولی دیدم نه، این گونه نیست، بعضی از آنها خیلی محکم به شیشه مشت میزند، عده ای خسته شده اند و با حالتی سست مشغول ضربه زدن هستند، حتی یکی را دیدم که دیگر دست از تلاش کشیده و آرام آرام دارد در اعماق آب فرو می‌رود...

همین گونه در حال گشت زدن در سطح شهر بودم و مشغول پرداختن به زیرو روی شیشه شده بودم که ناگهان با صحنه عجیبی برخورد کردم. فردی را دیدم که انسان زیریش شیشه را ترک داده بود و حتی قسمتی از یخ شکسته شده، و دست آن از آب خارج شده بود.

هیچ کدام از مورد های قبلی که مشاهده کردم بودم اینگونه نبودند، اصلا نمی‌دانستم مگر میشود این شیشه را شکست؟!!!

به سرعت مشغول تعقیب او شدم، به سمت مترو حرکت کرد، دنبالش بودم، وقتی به ایستگاه مترو رسید دقیقاً همان لحظه مترو آمد و مردم مشغول پیاده شدن از مترو شدند و حجم عظیمی از مردم، ایستگاه مترو را فرا گرفت، هرچه گشتم دیگر اورا ندیدم.

با اینکه یکی دو روز از آن واقعه میگذرد، با ذهنم و جسمم در پی جست و جو آن فرد هستم...