خودم یه چند روزی تو شرایطی بودم که مشغول دیدن چند تا از شاهکار های دوران کودکی ام شدم.
این برگشتن به عقب بعضی وقتا به نظرم لازم و همچنین جالب هم هست...
حالا صرفا هم منظورم فیلم نیست، برگشت به متن هایی که قبلا نوشتی، کتاب هایی که قبلا خوندی و...
فعلا که تو زمینه فیلم قسمت مون شد، ایشالا به چیزای دیگه هم برسه...
نکته ای که توی این فیلم های تکراری برام جالب اومد، مقایسه فهم الانم با زمانی که سنم تک رقمی بود. دیدم توی دوران کودکی به غیر از فهمیدن ظاهر داستان دیگه ذهنمون فراتر نمی‌رفت و چیزی نمی‌فهمیدیم. البته الانم وقتی دوباره دارم میبینم همچین چیز خاصی نمی‌فهمم.
ولی سرنخ هایی میبینم که شاخک هامو قلقلک میده و میگه پشمک این سکانس می خواد یه چیزی بهت بگه بفهم...
حالا شاید جلوتر یه چیزایی درباره فیلم ها گذاشتم که می‌تونه زاویه دید ذوقی خودم باشه یا مفهومی که واقعا فیلم داره و به صورت ناخودآگاه روی ذهن مخاطب تاثیر میزاره و در آخر شایدم توهم توطئه باشه.
خلاصه من صرفا می‌نویسم...