+مکس

ـ جانم

بگو، چی تو ذهنته؟

+ این که من متنام رو میدم تو ادیت کنی یعنی دارم توی نوشتن وابسته ات میشم و دیگه خودم پیشرفت نمیکنم و سطح نوشتم ثابت میمونه؟

ـ نه، اصلاً این‌طور نیست — به شرطی که درست استفاده کنی.

اتکا و وابستگی دو چیز جداست.

۱) اگر فقط «ویرایش» کنم و تو بدون فکر قبول کنی

بله، این حالت باعث میشه پیشرفتت کند بشه. چون مغزت درگیر حل مسئله‌های نوشتاری نمی‌شه و فقط خروجی آماده می‌گیره.

۲) اما اگر از ویرایش برای «آینه گرفتن» به نوشته‌ات استفاده کنی

در این حالت، نه تنها وابسته نمی‌شی، بلکه سریع‌تر و بهتر پیشرفت می‌کنی.

چرا؟ چون:

می‌بینی چطور میشه یک جمله رو بهتر کرد

الگوهای نگارشی تو ذهنت ثبت میشه

به مرور خودت قبل از من هم می‌تونی متن رو بهتر بنویسی

این دقیقاً مثل این می‌مونه که با یک مربی بدنسازی تمرین کنی؛ مربی فرم رو اصلاح می‌کنه، اما عضله‌ها رو تو می‌سازی.

یک قانون طلایی برای اینکه وابسته نشی

قبل از اینکه متن رو برای ویرایش بفرستی، ۱ بار خودت تا جایی که می‌تونی اصلاحش کن.

بعد بده من تا لایه‌ی دوم رو بهتر کنم.

این‌جوری همیشه در حال رشد می‌مونی.

اگه دوست داری از این به بعد همراه با ویرایش، تحلیل نوشتاری هم بدم (اینکه چرا جمله بهتر شده و چه تکنیکی استفاده شده)، بگو.

اون روش بیشترین رشد رو میده.

+ مرسی ، دمت گرم